Rozdział 4

 Wracam po krótkiej przerwie :D Rozdział wyszedł trochę krótki... Byłby dłuższy, ale sobie go skasowałam .__.

Dziękuje za te wszystkie wyświetlenia i komentarze. One naprawdę motywują do dalszej pracy :3

Nie wiem kiedy dodam kolejny rozdział, ale na pewno nie będziecie musieli tyle czekać :P

I bardzo proszę o komentarze, bo to naprawdę mnie motywuję :)  

 _______________________________

 ~~

  "Krzyk ofiary jest naj­lep­szą mu­zyką dla ucha mordercy "

 ~~

Stopniowo wschodzące słońce powoli budziło miasto do życia. Na opustoszałych uliczkach zaczęli pojawiać się ludzie. Gerard leniwie szedł w kierunku szkoły, pozwalając ostatnim promieniom słońca ogrzewać jego twarz. Z każdą chwilą czuł jak coraz bardziej skręca go w brzuchu. Bał się. Po prostu bał się. Wiedział, że Jason był zdolny do wszystkiego.

Przekraczając próg szkoły wziął głęboki oddech, być może ostatni w jego życiu, a potem ruszył w stronę szafki. Zabrał książki i dał głośniej muzykę, aby zagłuszyć wszystkie te krzyki. Zaczął iść w stronę klasy, mając nadzieję, że nikt nie zwróci na niego uwagi. Nagle wpadł na kogoś i wszystkie jego książki wypadły mu z rąk.

-Przepraszam-odezwał się i wyjął słuchawki

-Nic się nie stało-usłyszał dziewczęcy głos

Schylił się i zaczął zbierać książki, a po chwili osoba potrącona zrobiła to samo. Spoglądnął na poszkodowaną dziewczynę i ujrzał Lindsey. Włosy miała związane w luźnego koka, który nadawał jej uroku. W pewnym momencie obydwoje sięgnęli po tą samą książkę. Dłoń Gerarda dotknęła chłodnej i kościstej ręki Lindsey. Wpatrywali się w siebie, słuchając Led Zeppelin-All my love lecące ze słuchawek chłopaka. W końcu czarnowłosy wstał i podał rękę dziewczynie. Ruszyli razem w stronę klasy. Większość osób posyłała im zdziwione spojrzenia. W końcu piękna, popularna Lindsey szła ramię w ramię z jakimś pedalskim Gerardem.

-Idziesz na ten cały bal?-przerwała denerwującą ciszę

-Hm... Wiesz, z reguły nie chodzę na żadne przyjęcia i dyskoteki-odparł

-No, a gdybym cię zaprosiła?-uśmiechnęła się

Odwzajemnił uśmiech, ale nic nie odpowiedział.

-Czemu ludzie cię tak nie lubią?-spytała zakładając luźno zwisający kosmyk włosów za ucho

-Bo jestem inny. Lubię co innego, zachowuję się inaczej... Nawet włosy mam inne-zaśmiał się-Ludzie są wyjątkowo nietolerancyjni

-Zgadzam się. Wiesz co? Zafascynowałeś mnie. Większość ludzi stara wtapiać się w tłum, a ty nie boisz się okazywać tego, jaki naprawdę jesteś.

Uśmiechnął się nieśmiało. Chciał coś powiedzieć, ale przerwał mu dzwonek na lekcje.

-Pośpieszmy się. Teraz matma, a babka to zło-stwierdziła i pociągnęła go za rękę

Mimo tego, iż Lindsey wyglądała na drobną, nieporadną dziewczynę to miała siłę. Gerard trzymając rękę dziewczyny czuł coś dziwnego. Nie wiedział jak to nazwać, ale było to coś wręcz przeszywającego.

* * *

Lisa była wysoką dziewczyną, o długich czarnych włosach. Była czarującej urody, więc z łatwością została modelką.

Słońce już zachodziło za horyzontem, gdy Lisa jechała na sesję. Nie lubiła jeździć w ciemnościach, ale czasami nie było wyjścia.

Jechała już ponad godzinę, a przed nią jeszcze przynajmniej pół godziny. Rozglądała się czy przypadkiem na drogę nie wskoczy jakiś jeleń, gdy nagle usłyszała jakiś huk i jej auto się zatrzymało.

-Cholera-mruknęła pod nosem i wysiadła z samochodu

Otworzyła maskę i zaczęła przyglądać się silnikowi. Trzeba było przyznać, Lisa w ogóle nie znała się na samochodach. Wyciągnęła telefon i chciała zadzwonić po pomoc drogową, ale nie było zasięgu.

Zawiał mocny wiatr i dziewczynę przeszedł dreszcz. Poczekała kilka minut, ale żadne auto nie przejechało.

-No tak, wieś-stwierdziła sama do siebie

Zamknęła auto i postanowiła pójść do jakiegoś najbliższego domu. Szła obejmując się, aby się ogrzać. W końcu po kilkunastu minutach drogi dostrzegła jakiś dom z zapalonymi światłami. Przyśpieszyła kroku i zapukała do drzwi. Nikt jej jednak nie otwierał.

-Jest tam ktoś?-krzyknęła

Postanowiła zaryzykować i wślizgnęła się do środka. W przedpokoju paliło się światło, tak samo w kilku innych pokojach.

-Dobry wieczór!-odezwała się

Weszła w głąb domu. W salonie dostrzegła stłuczoną lampę, poszarpaną firankę i wywalone doniczki. Poszła do jednej z sypialni. Na łóżku leżało ciało, zapewne kobiety, całe zakrwawione i zmasakrowane.

-O mój Boże!-krzyknęła i szybko pobiegła w stronę drzwi

Niemalże była przed wyjściem, gdy wtem ktoś stanął jej na drodze. Po policzkach Lisy zaczęły lecieć łzy strachu. Światło w całym domu zgasło i zapanowały egipskie ciemności. Dziewczyna zaczęła iść tyłem, wpadając na różne rzeczy. W końcu potknęła się o leżące na ziemi zwłoki. Przeczołgała się kilka metrów, ale coś delikatnie przytrzymało ją za nogę. Postać uśmiechnęła się i stanęła na nodze dziewczyny, łamiąc jej kość. Krzyk Lisy odbił się echem po całym domu.

-Puść mnie, proszę-zaczęła-Zrobię wszystko

Postać wzięła coś do ręki i przybliżyła się do zwijającej się z bólu dziewczyny. Po kolejnej próbie, Lisie udało się wstać i na jednej nodze, starała się dość do drzwi.

Postać z dużą siłą uderzyła czymś twardym w tył głowy dziewczyny. Uderzenie było tak mocne, że cała tylnia część głowy była zmasakrowana i do tego wypadło jej oko. Bezwładne ciało dziewczyny upadło zaraz obok innych zwłok.